Μία ευχάριστη πολιτική έκπληξη μας περίμενε σήμερα.

παραίτηση Αντωνιάδη Μπάμπη νέα δημοτική σύμβουλος η Ελένη Λαπαθιώτη – Νταή

Με συνέντευξη τύπου του συνδυασμού Ναύπλιο η άλλη πρόταση το μεσημέρι της Τρίτης 30-6-09 ανακοινώθηκε  η διαφορετική διάταξη του συνδυασμού Ναύπλιο η άλλη πρόταση στο δημοτικό συμβούλιο Ναυπλίου. Στη θέση του παραιτηθέντα Αντωνιάδη Μπάμπη δημοτικός σύμβουλος της άλλης πρότασης θα είναι η Ελένη Λαπαθιώτη – Νταή.

Επιτέλους ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΗΘΗ.

Επιτέλους κάποιος παραιτήθηκε χωρίς να έχει κατηγορηθεί για τίποτα.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάποιος παραιτήθηκε για να βγούν μπροστά και άλλοι.

Μπράβο στον Κο Αντωνιάδη που παραιτήθηκε για να αποδείξει σε όλους μας πως η καρέκλα είναι για να προσπαθούμε, να δημιουργούμε και όχι απλά να καθόμαστε και να αδιαφορούμε.

Τελικά η δημοτική παράταξη “Ναύπλιο, η Άλλη Πρόταση” συνεχίζει να δικαιώνει τον τίτλο της και να αποτελεί πραγματικά ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ για την πόλη του Ναύπλιου.

Συνεχίστε….

Από τις 19 Ιουνίου μέχρι τις 28 Ιουνίου 2009 θα πραγματοποιηθεί στο Ναύπλιο το 18ο Φεστιβάλ Ναυπλίου αφιερωμένο στις Σκανδιναβικές χώρες και τους καλλιτέχνες τους.,

Το πρόγραμμα αναλυτικά μπορείτε να το δείτε εδώ

Λίγα λόγια για το Φεστιβάλ εδώ

Καλή ακρόαση….

Για τη Δημοτική Αστυνομία έχουν ακουστεί και γραφτεί αρκετά. Ελπίζω να κάνει τη δουλειά της σωστά και να βοηθήσει. Το παρακάτω περιστατικό αφορά τη νοοτροπία μας.

Εχθές στο ταχυδρομείο, μεσημέρι περιμένω να κάνω τη δουλειά μου και ο διπλανός κύριος είναι ανήσυχος. Σηκώνεται συνεχώς κοιτάει προς το δρόμο και ξανά και ξανά.

Κάποια στιγμή λέει στο διπλανό του “έχουμε τώρα και τη Δημοτική Αστυνομία και ανα πάσα στιγμή περνάει και μπορεί να μας δώσει κλήση”. Ο κύριος είχε διπλοπαρκάρει για να κάνει τη δουλειά του στο ταχυδρομείο. Δεν τον ενδιέφερε προφανώς αν είχε κλίσει κάποιον και δεν μπορούσε να φύγει ή κάποιο λεωφορείο δεν μπορούσε να περάσει, τον ενδιέφερε η κλήση της Δημοτικής Αστυνομίας.

Είναι δύσκολο τελικά να παρκάρεις στο λιμάνι και να κάνεις τη δουλειά σου σε όποια υπηρεσία θέλεις στο κέντρο τυης πόλης; Αλλά η νοοτροπία μας θέλει να παρκάρουμε ακριβώς απ’ έξω, να μην περπατήσουμε καθόλου!!!

Δικαιολογώ σε κάπ0ιο βαθμό τους Αθηναίους γιατί δεν έχουν πολλές επιλογές, αλλά  στο Ναύπλιο που έχουμε(ακόμα).

ΒΙΟΙΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΩΝ ΑΝΔΡΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΞΩΘΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΝ ΕΛΘΟΝΤΩΝΚΛΗΡΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΑΜΕΝΩΝ
ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΝΤΕΣ ΜΕΝ ΥΠΟ

ΦΩΤΙΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ Η ΦΩΤΑΚΟΥ
ΠΡΩΤΟΥ ΥΠΑΣΠΙΣΤΟΥ ΤΟΥ Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

ΕΚΔΟΘΕΝΤΕΣ ΔΕ ΥΠΟ
ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΕΚ ΤΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ Π. Δ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ
1888

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Τοὺς παραλειφθέντας εἰς τὴν ἱστορίαν τοῦ Σ. Τρικούπη ἐπισήμους ἄνδρας ὅλης τῆς Πελοποννήσου καὶ τοὺς ἔξωθεν εἰς αὐτὴν ἐλθόντας πολιτικοὺς, στρατιωτικοὺς καὶ κληρικοὺς, οἵτινες ὑπηρέτησαν καὶ ἠγωνίσθησαν λόγῳ καὶ ἔργῳ κατὰ τὸν ἱερὸν ἀγῶνα τῆς ἐπαναστάσεως ἀποφασίσαμεν καὶ ἐπιχειροῦμεν νὰ μνημονεύσωμεν ἡμεῖς, ἀναφέροντες ἐν συνόψει τὰ ὀνόματα, τὴν πατρίδα, ὅσων γνωρίζομεν, καὶ τὰς πράξεις των. Ὅλοι λοιπὸν οἱ ἄνδρες τοὺς ὁποίους θὰ μνημονεύσωμεν ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν σκοπὸν εἶχον καὶ μίαν καὶ τὴν αὐτὴν γνώμην. Οὔτε ὁ μικρὸς ἐδύνατο νὰ κάμῃ τὶ χωρὶς τὸν μεγάλον οὔτε ὁ μεγάλος χωρὶς τὸν μικρὸν, διότι οὕτω πῶς ἦσαν κατηχημένοι καὶ διωργανωμένοι, ὥστε κατ᾿ ἀρχὰς κανεὶς ἐξ αὐτῶν δὲν ἐδύνατο νὰ ἐξέχῃ. Ὅλοι δὲ ἔθεσαν τὸν ἑαυτόν των εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν τάξιν καὶ ἀγαπῶντο ὡς ἀδελφοί. Ὅστις δὲ ἤθελε νὰ ἐνεργήσῃ τὶ ὑπὲρ τοῦ μελετωμένου σκοποῦ ἀμέσως τὸ ἐκοινοποίει εἰς πάντας τοὺς ἀδελφοὺς, καὶ τοῦτο ἐγίνετο μεταξύ των μὲ τὴν μεγαλειτέραν ταχύτητα καὶ προθυμίαν.

ΕΠΑΡΧΙΑ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΜΑΚΡΥΠΟΥΚΑΜΙΣΟΣ
Ὑπῆρξε πολιτικὸς, γενόμενος πληρεξούσιος τῶν
Ἐθνοσυνελεύσεων, ὑπηρετήσας οὕτω τὴν πατρίδα.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Κατήγετο ἀπὸ τὸ χωρίον Λιγουριὸ καὶ
ὑπηρέτησε στρατιωτικῶς κατὰ τὴν πολιορκίαν τοῦ Ναυπλίου.

Ὑπῆρξε καὶ γερουσιαστὴς, καὶ ἐθυσίασε
δεόντως κατὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ Δράμαλη.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΓΑΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Οὗτος καταγόμενος ἀπὸ τοῦ Μιστρᾶ, μετέβη εἰς
τὴν νῆσον Ὕδραν, ἐκεῖ κατοικήσας καὶ ἐμπορευόμενος
πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως. Ὑπῆρξε δὲ συνεταῖρος τοῦ
Ἀντωνίου Οἰκονόμου μετὰ τὴν ἐπανάστασιν τῆς
περιφήμου Ὕδρας, καὶ κατόπιν ἐβοήθησε τὸν Νικολῆν
Σπηλιωτόπουλον διὰ τὴν σύστασιν τῆς καγγελαρίας
τοῦ Ἄργους.
Μετὰ ταῦτα μετέβη εἰς τὴν Ἀργολίδα καὶ
ἐπολιώρκει μετὰ τῶν λοιπῶν τὸ φρούριον τῆς Ναυπλίας.
Ἔλαβε δὲ καὶ μέρος εἰς πολλὰς μάχας μετὰ τοῦ
Νικήτα Σταματελοπούλου ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς
Πελοποννήσου, διότι κατὰ μὲν τὰ Δραμαλικὰ ἐπολέμησε ἀπ᾿
ἀρχῆς μέχρι τέλους, κατὰ δὲ τὴν περίφημον μάχην
τῆς Ράχοβας, ὅπου ἐσκοτώθη ὁ Μουστάμπεης,
ἀρχηγούντων τοῦ Καραϊσκάκη καὶ Νικήτα
Σταματελοπούλου, ἐπίσης ὁ Ἀγαλλόπουλος ἐπολέμησεν.

ΚΡΑΝΙΔΙΟΝ

ΠΑΠΑ ΑΡΣΕΝΗΣ ΚΡΕΣΤΗΣ
Οὗτος ὁ ἥρως εὑρέθη εἰς πολλοὺς καὶ δεινοὺς
κινδύνους πολεμικούς. Καὶ κατ᾿ ἀρχὰς μὲν ὅτε ὁ Μουσταφᾶ

Κεχαγιᾶς, ἐρχόμενος εἰς τὴν Πελοπόννησον μὲ
δυνάμεις πρὸς βοήθειαν τῶν κλεισμένων Τούρκων τῆς
Τριπολιτσᾶς, διέβαινεν διὰ τῆς Ἀργολίδος, καὶ οἱ
εὑρεθέντες τότε εἰς τὸ Ἄργος Ἕλληνες ἠθέλησαν νὰ
συγκροτήσωσιν μάχην κατ᾿ αὐτοῦ ἔξωθεν τῆς πόλεως
κατὰ τὸν ποταμὸν Ξηριὰν, ὅπου ὑπάρχει τεῖχος
γενόμενον ἀπὸ τοὺς κατοίκους διὰ νὰ ἐμποδίζῃ τὴν ὁρμὴν
τοῦ ποταμοῦ, ὁ Παπᾶ Ἀρσένης καὶ λοιποὶ καπεταναῖοι
μετὰ τῶν λοιπῶν κατοίκων ὁπλοφόρων καὶ μὴ, διότι
δὲν εἶχον ὅλοι ὅπλα, ἐμαζεύθησαν ὅλοι ὄπισθεν τοῦ
τείχους τοῦ ποταμοῦ. Ἐπειδὴ δὲ τὸ τεῖχος τοῦτο
ἐβιάσθη γύρωθεν ἀπὸ τοὺς Ἀλβανοὺς πολεμιστὰς τοῦ
Κεχαγιᾶ πεζοὺς καὶ καβαλαραίους, καὶ ἕνεκα τούτου οἱ
Ἕλληνες ἐδόθησαν εἰς φυγὴν, καὶ οἱ μὲν ἄοπλοι καὶ
μέρος ἀπὸ τὰ γυναικόπεδα κατέφυγαν εἰς τοὺς Μύλους
τοὺς Ἀφεντικοὺς, ἐκ δὲ τῶν ἄλλων ἀνδρῶν καὶ
γυναικοπαίδων, οἱ μὲν ἀνέβησαν εἰς τὸ παλαιὸν φρούριον
τοῦ Ἄργους, οἱ δὲ εἰς τὸ γνωστὸν ἐκεῖ μοναστήριον
καὶ ἐκλείσθησαν, χωρὶς νὰ ἔχουν τροφὰς καὶ τὰ ἄλλα
ἀπολύτως ἀναγκαῖα, οἱ μὲν καταφυγόντες εἰς τὸ
φρούριον κατὰ τὴν πρώτην νύκτα ὅλοι ἔφυγαν ἐκεῖθεν,
τοὺς δὲ κλεισθέντας εἰς τὸ μοναστήριον οἱ Τοῦρκοι
στενὰ ἐπολιόρκησαν. Ὁ δὲ Μουσταφᾶ Κεχαγιᾶς
μαθὼν, ὅτι ὁ ἥρως Παπᾶ Ἀρσένης ἦτον ὁ καπετάνιος
τοῦ Κρανιδίου, καὶ ὁ πολιορκητὴς τοῦ Ναυπλίου,
ἐδυνάμωσε τὴν πολιορκίαν τοῦ μοναστηρίου, καὶ
παρήγγειλε πρὸς αὐτὸν νὰ ἔβγῃ ἔξω καὶ νὰ παραδοθῇ. Βλέπων
δὲ ὁ Παπᾶς, ὅτι τὸ μοναστήριον ἦτον δυσβάστακτον,
διότι, ὡς εἴπομεν, ἦσαν μέσα καὶ πολλὰ γυναικόπεδα,

καὶ τροφαὶ δὲν ὑπῆρχον, ἀφοῦ ἐνύκτωσε καλὰ, εἶπεν
εἰς τοὺς μείναντας νὰ παραδοθοῦν, μὴ δυναμένους νὰ
βαστάξουν, αὐτὸς δὲ ἐβγαίνει ἔξω τοῦ μοναστηρίου
κρατῶν γυμνὴν τὴν σπάθην εἰς τὰς χεῖράς του,
διασχίζει τὴν πολιορκίαν, καὶ οὕτω περᾷ διὰ μέσου τῶν
Ἀλβανῶν χωρὶς δι᾿ ὅλου νὰ πειραχθῇ.
Ἀναχωρήσαντος δὲ ἐκεῖθεν τοῦ Μουσταφᾶ Κεχαγιᾶ εἰς
Τριπολιτσᾶν, πάλιν ὁ Παπᾶς ἐσύστησε τὴν πολιορκίαν τοῦ
Ναυπλίου μὲ τοὺς συμπατριώτας του Κρανιδιώτας
καὶ ἄλλους, ἔχοντας τὴν ἀνατολικὴν τοῦ φρουρίου
πλευράν. Ἐκεῖ ἔμεινε πολιορκῶν καὶ πολεμῶν
ἀδιάκοπα.
Πρὸ δὲ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Δράμαλη, καὶ ὅταν οἱ
Πελοποννήσιοι ἐξῆλθον εἰς τὴν Στερεὰν ἀρχηγὸν
ἔχοντες τὸν Νικήταν, ὑπῆγε καὶ ὁ Παπᾶ Ἀρσένης κοντὰ
εἰς τὸν ἄλλον ἥρωα, καὶ εἰς τοὺς γενομένους πολέμους
κατὰ τὴν Στυλίδα καὶ Ἁγίαν Μαρίναν ἀνδραγάθησεν.
Ἀφοῦ δὲ ὁ Δράμαλης εἰσέβαλεν εἰς τὴν
Πελοπόννησον, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ἀργολίδα, ὁ Παπᾶς εὑρέθη
τότε ἐκεῖ καὶ ἐπολέμει κατ᾿ αὐτοῦ. Κατὰ δὲ τὴν
ἐπιστροφὴν τοῦ Δράμαλη ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα εἰς τὴν
Κόρινθον, οὗτος εὑρέθη εἰς τὸν Ἅγιον Σώστην ὅπου
ἔγεινεν ἡ πρώτη μάχη. Ἔπειτα δὲ μείνας ἐκεῖ μὲ τὸν
Νικήταν ἐπολέμησαν καὶ οἱ δύω τὸν Δράμαλη εἰς τὸ
Ἁγιονόρι κατὰ τὴν περίφημον ἐκείνην μάχην. Μετὰ
δὲ ταῦτα ἔμεινε μαζὺ μὲ τὸν στρατηγὸν Νικήταν, καὶ
τοποθετηθέντες διαρκῶς εἰς τὸν Ἅγιον Σώστην
ἐπολέμουν τοὺς Τούρκους καὶ ἀπέκλειον αὐτοὺς κατὰ τὴν
Κόρινθον. Κατόπιν οἱ Τοῦρκοι τῆς κορίνθου θελήσαν

τες νὰ μεταφέρουν τροφὰς εἰς τὸ Ναύπλιον ἐνόμισαν
καλὸν νὰ περάσουν ἀπὸ τὸν Ἅγιον Σώστην. Ἐπὶ
τούτῳ δὲ ἔστειλαν τοὺς πεζούς των καὶ διὰ νυκτὸς
ἐπολέμησαν καὶ ἐπῆραν τὰ ὄπισθεν τῆς θέσεως τοῦ Ἁγίου
Σώστη. Ἐκεῖ εὑρέθησαν, ὡς εἴπομεν, ὁ Νικήτας καὶ ὁ
Παπᾶ Ἀρσένης, ὅστις δυστυχῶς ἐφονεύθη, ὡς καὶ
ἄλλοι πολλοὶ Ἕλληνες. Ἀλλὰ τῶν Τούρκων μὴ
δυνηθέντων νὰ προχωρήσωσιν, ἡ μάχη ἔπαυσε. Τὴν δὲ
ἑπομένην ἡμέραν ἔγεινεν λαμπρὸς καὶ ἔνδοξος ὁ
ἐνταφιασμὸς τοῦ Παπᾶ Ἀρσένη ἀπὸ τὸν Θ. Κολοκοτρώνην
καὶ λοιποὺς καπεταναίους καὶ στρατιώτας Ἕλληνας,
καὶ ὁ τάφος του κεῖται πλησίον τοῦ Ἁγίου Σώστη.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΖΕΡΒΑΣ
Ὑπῆρξε πολιτικὸς καὶ στρατιωτικὸς, καὶ
παρευρέθη εἰς τὴν πολιορκίαν τοῦ Ναυπλίου. Ἐγένετο δὲ
καὶ γερουσιαστὴς τῆς Πελοποννήσου.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ
Οὗτος ὀνομασθεὶς στρατηγὸς ὑπηρέτησε παντοῦ
καὶ καλῶς. Μάλιστα δὲ κατὰ τὴν πολιορκίαν τοῦ
Ναυπλίου εὑρεθεὶς ἐκεῖ μὲ τοὺς συμπατριώτας του
Κρανιδιώτας ἐπολέμησε. Κατόπιν ἔλαβε μέρος εἰς τὰ
Δραμαλικὰ, καὶ τέλος ἐξῆλθεν καὶ ἔξω τῆς Πελοποννήσου
εἰς τὴν Ρούμελην μὲ τοὺς στρατιώτας του.

ΕΠΑΡΧΙΑ ΑΡΓΟΥΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ
ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΠΕΡΟΥΚΑΙΟΙ
Καὶ ἡ οἰκογένεια αὕτη τῶν Μπερουκαίων ὑπῆρξε
μία ἐκ τῶν ἐπισημοτέρων τῆς Πελοποννήσου. Ἐκ τῶν
τριῶν δὲ τούτων ἀδελφῶν, ὁ μὲν Ἰωάννης ἐφυλακίσθη
ὑπὸ τῶν Τούρκων εἰς Τριπολιτσᾶν μετὰ τῶν λοιπῶν
προὐχόντων καὶ ἀρχιερέων. Μετὰ δὲ τὴν ἅλωσιν τῆς
Τριπολιτσᾶς ἀποφυλακισθεὶς δὲν ἐπρόφθασε νὰ ὑπάγῃ
εἰς τὴν πατρίδα του τὸ Ἄργος, ἀλλὰ μόλις ἔφθασεν
εἰς τὸν Ἀχλαδόκαμπον ἀπέθανεν. Ὁ δὲ Δημήτριος
ἐχρημάτισε πληρεξούσιος παρὰ τῷ Σουλτάνῳ πρὸ τῆς
ἐπαναστάσεως, ὁ δὲ τρίτος ὁ Χαράλαμπος ἐγένετο
πληρεξούσιος τῶν Ἐθνικῶν Συνελεύσεων, γερουσιαστὴς τῆς
Πελοποννήσου, βουλευτὴς καὶ ὑπουργός. Αἱ ὑπὲρ τοῦ
ἀγῶνος ὑπηρεσίαι καὶ αἱ ἄλλαι θυσίαι τῆς οἰκογενείας
ταύτης εἶναι πασίγνωστοι.

ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΒΑΣ
Ἦτον ἰατρὸς, καὶ ἐκρατήθη καὶ οὗτος ἀπὸ τοὺς
Τούρκους εἰς τὴν Τριπολιτσᾶν. Μετὰ δὲ τὴν ἅλωσιν
τῆς πόλεως ἐλευθερωθεὶς ἐξεπλήρωσε τὸ πρὸς τὴν
πατρίδα χρέος του διὰ τῆς ἐπιστήμης του, καὶ ἄλλως
διότι ἐχρημάτισε πληρεξούσιος τῶν Συνελεύσεων καὶ
βουλευτής.

ΠΑΠΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΙ
Ἡ οἰκογένεια τῶν Παπαλεξαίων ἐσύγκειτο ἀπὸ
πέντε ἀδελφοὺς, οἵτινες ἐχρησίμευσαν κατὰ τὸν ἱερὸν
ἀγῶνα, ὑπηρετήσαντες στρατιωτικῶς καὶ πολιτικῶς.
Μάλιστα δὲ ὁ Ἰωάννης ἐδείχθη καλὸς στρατιωτικὸς,
εὑρεθεὶς εἰς πολλὰς μάχας μετὰ τοῦ στρατηγοῦ
Γενναίου Κολοκοτρώνη καθ᾿ ὅλον τὸν χρόνον τοῦ ἀγῶνος·
ὁ δὲ Νικόλαος ἦτον ἰατρὸς ἐπιστήμων ἄριστος, καὶ ὡς
τοιοῦτος πολὺ ἐχρησίμευσεν εἰς τὸν ἀγῶνα· ὁ δὲ
Σπῦρος ὑπῆρξε πάντοτε πληρεξούσιος εἰς τὰς Ἐθνικὰς
Συνελεύσεις, καὶ βουλευτής, καὶ εἰς πολλὰς ἄλλας
πολιτικὰς ὑπηρεσίας ὑπηρέτησε, χαίρων ὑπόληψιν ἀπὸ
ὅλους, ἀπέθανε δὲ γερουσιαστής.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΛΑΣΗΣ
Ἡ πολυμελὴς αὕτη οἰκογένεια τῶν Βλάσιδων
συνεισέφερεν ἐξ ἰδίων εἰς τὸν ἀγῶνα, καὶ πολιτικῶς
ὑπηρέτησαν αὐτόν. Ὁ δὲ Χρῆστος ὑπῆρξε
πληρεξούσιος τῶν Ἐθνικῶν Συνελεύσεων, βουλευτὴς καὶ
γερουσιαστής.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΑΤΡΟΣ
Καὶ οὗτος ἐφάνη πολὺ χρήσιμος ἐντὸς τοῦ Ἄργους.

ΝΕΖΟΣ
Οὗτος ὁ καπετάνιος ἐγένετο γνωστὸς διὰ τὰς

πρὸς τὴν πατρίδα ἐκδουλεύσεις του, διότι πάντοτε
ὑπηρέτησε στρατιωτικῶς κατὰ τὴν πολιορκίαν τοῦ
Ναυπλίου, καὶ κατὰ τὴν εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη
ἐπολέμησε, καὶ συνετέλεσε καὶ αὐτὸς εἰς τὴν
καταστροφήν του.

ΚΑΚΑΝΗΣ
Οὗτος ὁ στρατιωτικὸς ὑπηρέτησε τὸν ἀγῶνα μὲ
πολὺν ἐνθουσιασμὸν καὶ γενναιότητα. Εὑρέθη δὲ εἰς
πολλὰς μάχας, εἰς τὴν πολιορκίαν τοῦ Ναυπλίου, εἰς
τὰς κατὰ τοῦ Δράμαλη μάχας, καὶ ἰδίως εἰς τὴν τοῦ
Ἁγιονορίου. Ἔπεσε δὲ μαχόμενος μὲ τὸν
ἀρχιμανδρίτην Γρηγόριον Δικαῖον Φλέσαν κατὰ τὴν ἔνδοξον
μάχην εἰς τὸ Μανιάκι.

ΜΑΝΤΑΣ
Οὗτος ὁ καπετάνιος διέπρεψε κατὰ τὴν
πολιορκίαν τοῦ Ναυπλίου, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ, ἀλλ᾿ ἔπεσε
μαχόμενος εἴς τινα μάχην κατὰ τῶν Τούρκων τοῦ
Ναυπλίου.

ΝΤΑΓΡΕΣ
Κατήγετο ἀπὸ τὸ χωρίον Καρυαῖς τοῦ Ἄργους.
Ὁ καπετάνιος αὐτὸς ἐγένετο περίφημος διὰ τοὺς
στρατιωτικούς του ἀγῶνας, οἵτινες φαίνονται εἰς τὰ
ἀπομνημονεύματα, ἰδίως δὲ κατὰ τὴν πολιορκίαν τῆς
Τριπολιτσᾶς, καὶ τὴν μάχην τῆς Γράνας καὶ Καπνίστρας,

ὅπου ἐντὸς τῆς ἐκεῖ σπηλιᾶς καὶ ἐκινδύνευσε. Μετὰ δὲ
τὴν ἅλωσιν τῆς Τριπολιτσᾶς αὐτὸς καὶ οἱ περὶ αὐτὸν,
συνέλαβον τὸν Σωτῆρον Κουγιᾶν πρόκριτον τῆς
ἐπαρχίας ἐκείνης, καὶ τὸν ἐτιμώρησαν, διότι οὗτος, ὡς
ἔλεγον, ἦτο σύντροφος τῶν Τούρκων κατὰ τὸν χρόνον
τῆς πολιορκίας τῆς πόλεως, βασανιζόμενος δὲ ἀπὸ τὸν
Νταγρὲν ἀπέθανεν. Ἔλαβε δὲ μέρος καὶ εἰς ἄλλας
πολλὰς μάχας κατὰ τὴν πολιορκίαν τοῦ Ναυπλίου, τὴν
εἰσβολὴν τοῦ Δράμαλη καὶ ἀλλοῦ.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΩΚΡΗΣ
Οὗτος κατήγετο ἀπό τὴν πόλιν τοῦ Ἄργους.
Ἐπανελθὼν δὲ ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν μετὰ τὴν
ἀρχὴν τῆς ἐπαναστάσεως παρουσιάσθη ὡς ἀρχηγὸς τῆς
Ἐπαρχίας Ἄργους, βοηθούμενος ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς
του καὶ λοιποὺς συγγενεῖς. Διέπρεψε δὲ κατὰ τὴν
πολιορκίαν τοῦ Ναυπλίου, καὶ κατὰ τὴν εἰσβολὴν τοῦ
Δράμαλη εἰς τὴν Ἀργολίδα πολὺ ἐχρησίμευσε,
γνωρίζων τὰς θέσεις ὡς ἐντόπιος. Εὑρέθη δὲ καὶ εἰς
διαφόρους ἀκροβολισμοὺς καὶ μάχας ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ
Παλαιοκάστρου τοῦ Ἄργους, κατ᾿ ἐξοχὴν δὲ εἰς τὸ
καύσιμον τῶν δεματίων καὶ λοιπῶν τροφίμων. Εἰς δὲ τὴν
μάχην τοῦ Ἁγίου Σώστη ὅπου ἐφονεύθη ὁ Παπᾶ
Ἀρσένης Κρέστης, ὁ Τσώκρης ἠρίστευσε πρῶτος ἐλθὼν
ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα καὶ καταλαβὼν τὰ νῶτα τῶν
Τούρκων μὲ τοὺς ὑπ᾿ αὐτὸν στρατιώτας, κατόπιν δὲ τούτου
ἦλθον ἀπὸ τὸ Στεφάνι τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Νικήτα, ὁ
Χατσῆ Χρῆστος καὶ οἱ λοιποὶ, καὶ οὕτω ἐσώθη ἡ μάχη.

Ὁ Τσώκρης ἐπολέμει μέχρις ὅτου οἱ Τοῦρκοι
ἐχάθηκαν ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα καὶ τὴν Κόρινθον, καὶ
ὕστερα ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰμβραὴμ ἐξεστράτευσε καὶ αὐτὸς
κατὰ τῶν Ἀράβων ὑπὸ τὴν στραταρχίαν τοῦ Κυριάκου
Σκούρτη. Εἰς δὲ τὴν μάχην τὴν γενομένην εἰς τοὺς
Παλαιοὺς Ἀβαρίνους, ὁ Ἰβραὴμ Πασᾶς ἐπολιόρκησε
στενὰ τοὺς ἐν τῷ φρουρίῳ Ἕλληνας, οἱ ὁποῖοι, μὴ
ἔχοντες τροφὰς, πολεμοφόδια καὶ καμμίαν ἐλπίδα
βοηθείας, παρεδόθησαν εἰς τὸν Ἰβραὴμ διὰ συνθήκης,
ἀφήσαντες τὰ ὅπλα των. Μεταξὺ τῶν παραδοθέντων
Ἑλλήνων ἦτο καὶ ὁ Τσώκρης μὲ τοὺς ὑπ᾿ αὐτὸν
στρατιώτας καὶ καπεταναίους, οἵτινες μετὰ ταῦτα
ὁπλισθέντες ἐπολέμησαν τὸν ἐχθρόν.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Ἦτον ἀπὸ τὴν πόλιν τοῦ Ἄργους. Οὗτος πρὸ τῆς
ἐπαναστάσεως μὲ τοὺς ἰδικούς του καὶ τοὺς γείτονάς
του, καὶ μὲ ἐκείνους ὅσοι ἦσαν κατηχημένοι ἀπὸ τὴν
Ἑταιρίαν Ἀργίτας, εἶχον ἑτοιμάσει πολεμοφόδια καὶ
ἄλλα ἀναγκαῖα τοῦ πολέμου διὰ νὰ χρησιμεύσουν ἐν
καιρῷ τῷ δέοντι. Ἐν ἀρχῇ δὲ τῆς ἐπαναστάσεως
πρῶτος αὐτὸς ἐσυμάζευσε στρατιωτικὸν σῶμα περὶ τὰ
χωρία Μπέλεσι καὶ Σχοινοχῶρι, βοηθούμενος καὶ ἀπὸ τὸν
εἰρημένον καπετὰν Νέζον, καὶ πρῶτος τῶν ἄλλων
Ἀργείων πρὸ τῆς 25 Μαρτίου ἐπανεστάτησεν. Αὐτὸς
ἐπίσης εἶναι ἐξ ἐκείνων, οἵτινες ἠθέλησαν ν᾿
ἀντισταθοῦν κατὰ τοῦ Μουσταφᾶ Κεχαγιᾶ εἰς τὸ τεῖχος τοῦ
Ξεριὰ, ὅτε δὲ οἱ Τοῦρκοι τοὺς ἐπῆραν ἐμπρὸς καὶ ἔφυγον

ἐκεῖθεν, ὁ Ἀσημακόπουλος αὐτὸς, ὁ Παπᾶ
Ἀρσένης καὶ οἱ λοιποὶ ἐκλείσθησαν εἰς τὸ Μοναστῆρι τοῦ
Ἄργους, ὁ δὲ υἱὸς τῆς Μπουμπουλίνας μὲ ὀλίγους
Σπετσιώτας καὶ ἄλλους ἀπὸ τὸν τόπον ἐκεῖ ἕως πενῆντα
τὸν ἀριθμὸν, ἐκλείσθησαν εἰς τὰ πλησίον τοῦ Ξεριᾶ
κείμενα σπίτια καὶ ἐπολέμησαν μὲ πολλὴν
γενναιότητα, ἀλλ᾿ ἔπεσαν οἱ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν μαχόμενοι.
Μάλιστα ὁ υἱὸς τῆς γενναίας Λασκαρίνας
Μπουμπουλίνας ἐπιάσθη μὲ τὸν σημαντικώτερον διοικητὴν τῶν
Ἀλβανῶν, τὸν Βελῆ μπέην, ἢ Βελίκον Γιάτσον
καλούμενον, γνωστὸν τότε, καὶ ἦλθαν εἰς χεῖρας, ἀλλ᾿ ὁ
ἀνδρεῖος Σπετσιώτης τὸν κατέβαλε καὶ τὸν ἐκαβάλικε·
ἐπειδὴ ὅμως, κατὰ δυστυχίαν, δὲν εἶχεν οὐδὲν ὅπλον
εἰς ἐνέργειαν, οὔτε αὐτὸ τὸ ξίφος του, ὡς καὶ ὁ Μπέης,
ἐπροσπάθει μὲ τὸ ὄπισθεν μέρος τῆς ἄδειας πιστόλας
του νὰ φονεύσῃ τὸν Τοῦρκον, ἀλλ᾿ ἀτυχῶς τότε
ἔφθασεν ἄλλος Ἀλβανὸς, καὶ τὸν ἐσκότωσεν ἐπάνω εἰς τὸν
Μπέην.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΙ ΔΟΥΣΑ
Κατήγοντο ἀπὸ τὸν Ἀχλαδόκαμπον τοῦ Ἄργους,
καὶ ὑπηρέτησαν στρατιωτικῶς ἀμφότεροι. Ὁ δὲ
Κωνσταντῆς εὑρίσκετο παντοῦ εἰς τοὺς πολέμους μὲ τοὺς
γειτόνους του, καὶ ἦτον ἀγαπητὸς τοῦ Θ.
Κολοκοτρώνη. Ὑπῆρξε καὶ ἄλλη μία οἰκογένεια εἰς τὸν
Ἀχλαδόκαμπον, τοῦ Ἀναγνώστη Ἀναγνωστοπούλου, ὅστις
ὑπηρέτησε τὴν πατρίδα πολιτικῶς.

Ο ΑΧΛΑΔΟΚΑΜΠΟΣ
Τὸ χωρίον τοῦτο κεῖται ἐν τῷ μέσῳ τοῦ δρόμου
μεταξὺ Ἄργους καὶ Τριπολιτσᾶς. Ἐπὶ δὲ τοῦ
Ἐθνικοῦ ἀγῶνος ἐθυσιάσθη ὁλόκληρον, διότι οἱ
στρατιῶται κινούμενοι ἄνω καὶ κάτω ὅλοι εἰς αὐτὸ
κατέλυον (ἐκόνευον), καὶ τοὺς ἔθρεφαν. Κατήντησε σταθμὸς
στρατιωτικὸς, καὶ ὅμως οἱ πτωχοὶ κάτοικοι ὑπέφερον
πολὺ, καθὼς καὶ αἱ Καλάμαι ἀπὸ τοὺς Μανιάτας. Ἐπὶ
δὲ τῆς εἰσβολῆς τοῦ Δράμαλη, ὅτε ὁ στρατηγὸς Θ.
Κολοκοτρώνης διέβαινεν ἐκεῖθεν διὰ τὴν Ἀργολίδα καὶ
συνήντησε τοὺς ὑπὸ τῆς ἐμπροσθοφυλακῆς τοῦ
Δράμαλη σκορπισθέντας καὶ φεύγοντας ἀπὸ τὸ Ἄργος, καὶ
τοὺς Ἀφεντικοὺς Μύλους Ἕλληνας κατὰ τὸ Χάνι
Νταοῦλι, καὶ ἐκεῖθεν ἐγύρισαν πίσω εἰς τὸ ἄλλο Χάνι
τοῦ αὐτοῦ χωρίου, τὸ ὁποῖον κεῖται εἰς τὸν κάμπον καὶ
λέγεται τοῦ Ἀγᾶ πασᾶ, ὅπου ὅλοι ὁμοῦ ἐστάθησαν
σχεδὸν τρεῖς ἡμέρας, τὸ χωρίον τοῦτο ὁ
Ἀχλαδόκαμπος ἔθρεψεν ὅλους ἐκείνους τοὺς συναχθέντας ἐκεῖ, ὡς
καὶ τὸν Κολοκοτρώνην πρὸς τὸν ὁποῖον ἔστειλε τροφὰς
ὡς καὶ διὰ τὰ ἄλογά του εἰς τὴν θέσιν Βρυσούλια ὅπου
διενυκτέρευσε, καὶ τὴν αὐγὴν ἐκίνησε νὰ ὑπάγῃ κατὰ
τοῦ Δράμαλη.
Τὸ δὲ χωρίον τοῦτο ἡ Τουρκικὴ ἐξουσία τὸ εἶχεν
ἐν μέρει ἀσύδοτον, ὡς καὶ ὅλα τὰ χωρία ὅσα
εὑρίσκοντο εἰς θέσιν ὅπου ὑπῆρχε διάβασις, καὶ τὴν ὁποίαν
ὠνόμαζον Δερβένι, διότι τὰ τοιαῦτα χωρία
ἐχρησίμευον ὡς κατάλυμα τῶν στρατιωτῶν καὶ τῶν ἄλλων
ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας, οἱ δὲ κάτοικοι τούτων ἦσαν

ὑπόχρεοι νὰ ἑτοιμάζουν καὶ νὰ φέρουν εἰς τὸν δρόμον
ψωμὶ, νερὸν, κρέας, καὶ ὅ,τι ἄλλο εἶχον, καὶ ἐκεῖ τοὺς
ἐπερίμενον διὰ νὰ φάγουν. Ὅταν δὲ διήρχετο ὁ Πασᾶς
ἐφιλοδωροῦσε τοὺς χωρικοὺς δι᾿ ὅσα ἔφερον. Εἶχον δὲ
τὴν ἄδειαν οἱ Δερβενοχωρῖται οὗτοι τοῦ
Ἀχλαδοκάμπου νὰ φέρουν ὅπλα, καὶ νὰ φυλάττουν εἰς τὸ Νταοῦλι
Χάνι ὡς σκοποὶ πρὸς συνδρομὴν καὶ ἀσφάλειαν τῶν
διαβατῶν. Ἐπειδὴ δὲ εἶχον καὶ τύμπανον καὶ αὐλοὺς
καὶ ἔπαιζον ὀλίγον καὶ εὐχαρίστουν τοὺς διαβάτας,
οὗτοι εἰς αμοιβὴν ἔδιδον εἰς αὐτοὺς χρήματα, καὶ ὡς
ἐκ τούτου ἕκτοτε ἔμεινεν ἡ ὀνομασία τοῦ τόπου
Νταοῦλι.

Είμαστε πάντα της άποψης ότι δεν μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε για τα “κακώς κείμενα” στην Ελλάδα ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και από την άλλη όταν μας δίνετε η δυνατότητα να πούμε την άποψή μας μέσω των εκλογών, να απέχουμε ή να μην γνωρίζουμε ή να μην απαντούμε. Γνωρίζω πως η ενημέρωση στη χώρα μας για τα τεκτενόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ανεπαρκής και γιατί δεν θέλουν να μας ενημερώσουν & γιατί δεν θέλουμε να μάθουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να αδιαφορήσουμε σ΄αυτές τις ευρωεκλογές. Πρέπει να πούμε τη γνώμη μας, όποια κι αν είναι. Πρέπει!

Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μας, διαβάσαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο, στα πολλά που έχουν δημοσιευθεί, και θεωρούμε πως πρέπει να διαβαστεί.

Το άρθρο είναι από το ιστολόγιο “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΟΣ“.

Δεν απέχω, συμμετέχω: 10 επιχειρήματα κατά της αποχής

1.  Όλοι ίδιοι είναι και σιγά μην αλλάξει τίποτα.

2.  Δεν θέλω να στηρίξω αυτό το πολιτικό σύστημα.

3.  Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα.

4.  Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να συμμετέχεις πέρα από το να επισκέπτεσαι την κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.

5.  Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση.

6.  Είμαι οπαδός της αμεσοδημοκρατίας και δεν πιστεύω σε εκπροσώπους.

7.  Καλύτερα να κάνουμε εκλογική απεργία για να ρίξουμε το σύστημα.

8.  Αν υπήρχε ενωμένη και ισχυρή αριστερά θα πήγαινα να ψηφίσω.

9.  Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.

10.  Δεν πιστεύω στην δημοκρατία.

Ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ

Παρακολουθώ την εβδομαδιαία εφημερίδα “ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ” εδώ και καιρό και στην έντυπη μορφή της αλλά και στο ιστολόγιό της.

Νομίζω πως ήταν η πρώτη εφημερίδα της περιοχής που απέκτησε ιστολόγιο και διαβάζαμε κάποια άρθρα της στο διαδίκτυο.

Για μια ακόμα φορά πρωτοτύπησε και μας εξέπληξε ευχάριστα. Τώρα η εφημερίδα κυκλοφορεί και σε ηλεκτρονική έκδοση από την υπηρεσία issuu.com.

Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Πολλά συγχαρητήρια στους υπεύθυνους της εφημερίδας και καλή συνέχεια.

Μερικές χρήσιμες πληροφορίες για το τι μπορείτε να παρακολουθήσετε στο Φεστιβάλ Επιδαύρου 2009

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου Ιούλιος (κάντε κλικ στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες)

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου Αύγουστος (κάντε κλικ στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες)

Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου Ιούλιος (κάντε κλικ στην εικόνα για περισσότερες πληροφορίες)

Το Σάββατο το βράδυ περάσαμε καταπληκτικά!!!

Από τη μία η καταπληκτική βραδιά με το υπέροχο φεγγάρι και από την άλλη οι ήχοι της μουσικής και τα μουσεία.

1. Αρχαιολογικό Μουσείο

Πολλά “εύγε” στους υπεύθυνους του Αρχαιολογικού Μουσείου Ναυπλίου.

Εντυπωσιάστηκα από το ανακαινισμένο μουσείο, το οποίο ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις. Καλός φωτισμός, αίθουσα με οπτικοακουστικό υλικό, τα προθέματα καλά στημένα που προβάλλονται επαρκώς απ’ όλο το νομό (Ναύπλιο, Τίρυνθα, Ασίνη, Αρκαδικό, Φράχθι, Μπερμπάτι, Ερμιόνη κ.α.) και ανάμεσά τους οθόνες με οπτικό υλικό.

Το ότι η βραδιά ήταν μαγευτική και απέσπασε πολλά θετικά σχόλια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και γενικότερες επισημάνσεις για βελτίωση αλλά και συλλογική, μεθοδική και συνεχή παρουσίαση και προβολή αυτού που διαθέτουμε: ιστορίας & πολιτισμού.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε 3 σχόλια από το ιστολόγιο “Αιρετικές Απόψεις για το Ναύπλιο” με τις οποίες και συμφωνούμε.

Σχόλιο πρώτο

Σχόλιο δεύτερο

Σχόλιο τρίτο

Συνέχεια για φωτο από το Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου

Τοιχογραφία από το Ανάκτορο της Τίρυνθας

Πολύ καλή εντύπωση.

Πολλά “μπράβο” σε όλους τους διοργανωτές.

Η φίλη Μαρία Βελιώτη είχε την καλοσύνη να μας ενημερώσει

Προς όσους τον οίνον αγάπησαν, διότι  δι’αυτού πολύ ευφράνθηκαν ….

Το Σάββατο 09/05/2009 στο Ναύπλιο, στη Πλατεία Συντάγματος, στην αίθουσα του Βουλευτικού στις 9.30′ π.μ. διοργανώνεται Επιστημονικό Συμπόσιο με τίτλο “ΠΟΛΥΣΤΑΦΥΛΟΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ”.

Συμμετέχοντες:

και το πρόγραμμα:

Από το 1715 μέχρι το 1822, οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν τη συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού στο Ναύπλιο. Εκεί έδρευαν Οθωμανοί αξιωματούχοι ‐ο πασάς, ο βοεβόδας, οι αγάδες, οι γενίτσαροι και πλήθος μαύρων σκλάβων. Οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί επικρατούσαν στην πόλη, ενώ οι κύριες μειονότητες ήταν η χριστιανική και η εβραϊκή.

Το 1799, ο Φ. Πουκεβίλ [F. Pouqueville] αναφέρει ότι ο πληθυσμος του Ναυπλίου ανήρχετο σε 7.000 άτομα (Τούρκοι, Έλληνες και Αρμένιοι).

Το 1716 έγινε οθωμανική απογραφή των οικημάτων του Ναυπλίου που κατέγραψε 450 μουσουλμανικά και μόλις 17 χριστιανικά σπίτια. Οι ονομασίες των πέντε μαχαλάδων δεν υποδηλώνουν την ύπαρξη χριστιανικής συνοικίας, συνεπώς οι λιγοστοί χριστιανοί διέμεναν είτε έξω από τα τείχη είτε μαζί με τους μουσουλμάνους. Πιθανά ο αριθμός των χριστιανών κατοίκων είναι αρχικά τόσο μικρός ώστε δεν επέτρεψε τη δημιουργία ξεχωριστού μαχαλά, ενώ στη συνέχεια αυξήθηκε.

Τα πρώτα χρόνια του 19^ου αιώνα, ο Πουκεβίλ και ο Έντ. Ντόντγουελ [Ed. Dodwell] τον υπολογίζουν σε περίπου 4.000, από τους οποίους οι περισσότεροι μουσουλμάνοι. Έχουν μεσολαβήσει τρία έτη, από το 1799 έως το 1801, που η επιδημία πανώλης έπληξε το Ναύπλιο και μείωσε κατά πολύ τον πληθυσμό του. Κατά την καποδιστριακή περίοδο (1828) έγινε η εκτίμηση ότι το 1821 τον πληθυσμό του Ναυπλίου αποτελούσαν 3.450 άτομα: 2.750 μουσουλμάνοι (79,71%), 500 χριστιανοί (14,49%) και 200 εβραίοι (5,80%). Χωρίς να παραπέμπουν στις πηγές, ο Δ. Κόκκινος αναφέρει ότι στο ξέσπασμα της επανάστασης υπήρχαν 860 μουσουλμανικές οικογένειες και μόλις 25 χριστιανικές, ενώ ο Μ. Λαμπρινίδης αναφέρει περίπου 300 χριστιανούς.

Για τους εβραίους του Ναυπλίου γνωρίζουμε ακόμη λιγότερα. Κατά τον 18^ο αιώνα, το Ναύπλιο ήταν μια από τις πόλεις, όπως η Τριπολιτσά και ο Μιστράς, όπου συναντούμε εβραϊκούς πληθυσμούς. Η εβραϊκή κοινότητα στο Ναύπλιο διατηρήθηκε καθ’ όλον τον 18^ο αιώνα και, όπως αναφέρθηκε, εκτιμήθηκε ότι το 1821 αριθμούσε 200 κατοίκους. Σύμφωνα με τον Σ. Πομάρντι [S. Pomardi], στις αρχές του 19^ου αιώνα, η εβραϊκή κοινότητα υπερτερούσε πληθυσμιακά της χριστιανικής, καθώς ο περιηγητής αναφέρει ότι η πλειονότητα του πληθυσμού του Ναυπλίου αποτελείται από «Τούρκους, Εβραίους και λίγους Έλληνες». Σε κάθε περίπτωση, η εβραϊκή κοινότητα δεν παρουσιάζεται πλέον στην απογραφή που έγινε στο Ναύπλιο τον Αύγουστο του 1825, οπότε καταγράφτηκαν μόλις 3 εβραίοι.

.

Το Ναύπλιο κυριεύτηκε από τους Έλληνες επαναστάτες τον Δεκέμβριο του 1822 και εκκενώθηκε από τον μουσουλμανικό πληθυσμό του, εκτός από ορισμένους Οθωμανούς αξιωματούχους με τις οικογένειές τους, οι οποίοι παρέμειναν αιχμάλωτοι. Έκτοτε, υπήρξε ένα από τα σημαντικά πολιτικά και στρατιωτικά κέντρα των Ελλήνων επαναστατών, ιδιαίτερα μετά τον Ιούνιο του 1824 οπότε κατέστη έδρα της εθνικής διοίκησης και εγκαταστάθηκαν εκεί οι κυβερνήσεις και τα περιβάλλοντά τους. Οι εξελίξεις αυτές, η ασφάλεια που παρείχαν οι οχυρώσεις, οι κενωθείσες κατοικίες και πρωταίτια ο πόλεμος που μαινόταν στον ελλαδικό χώρο, είχαν σαν αποτέλεσμα να καταστεί το Ναύπλιο τόπος προσέλευσης για χιλιάδες πρόσφυγες. Το 1824, σύμφωνα με τον Γ. Βάδινγκτον [G. Waddington], υπήρχαν 7.000‐8.000 κάτοικοι. Το 1825, επήλθε δραματική αύξηση των επυλίδων στο Ναύπλιο εξαιτίας της εισβολής του Ιμπραήμ πασά στην Πελοπόννησο και της άλωσης του Μεσολογγίου από τους Οθωμανούς το 1826, μετά την οποία συνέρευσαν στο Ναύπλιο χιλιάδες ένοπλοι. Το 1826, στο Ναύπλιο βρίσκονταν περίπου 5.000 άτακτοι, οι οποίοι απαιτούσαν να πληρωθούν από τη διοίκηση τους χρωστούμενους μισθούς τους.

Το φαινόμενο του υπερπληθυσμού καταγράφτηκε το 1825, οπότε η αστυνομία διεξήγαγε τρεις απογραφές των κατοίκων του Ναυπλίου, από τις οποίες μόνο μια διασώζεται ολοκληρωμένη. Η απογραφή αυτή, έγινε τον Νοέμβριο και κατέγραψε 10.276 κατοίκους76 από τους οποίους μόνο οι 284 ήταν εντόπιοι.

Σύμφωνα με τον Κ. Κόμη, κατά την απογραφή του 1825 το Ναύπλιο αριθμούσε 15.828 κατοίκους, από τους οποίους οι 391 εντόπιοι που διέμεναν στο Ναύπλιο πριν το ξέσπασμα της επανάστασης αποτελούσαν μόλις το 2,5% του συνολικού πληθυσμού. Ανάμεσά στους πρόσφυγες πλειοψηφούσαν οι Πελοποννήσιοι (43,5%), ακολουθούσαν οι Μικρασιάτες (9,8%) και οι επυλίδες από διάφορα μέρη των Βαλκανίων, της Μεσογείου και της Ευρώπης (πίνακας 4).

Τα επόμενα χρόνια οι περισσότεροι πρόσφυγες εγκατέλειψαν το Ναύπλιο και, όπως αναφέρθηκε, σύμφωνα με στοιχεία από τη γαλλική επιστημονική αποστολή, η πόλη διέθετε το 1829 5.550 κατοίκους. Ο Β. Δωροβίνης θεωρεί ότι οι κάτοικοι του Ναυπλίου υπερέβαιναν αυτόν τον αριθμό, καθώς το 1828 μόνο στο νέο προάστιο Πρόνοια διέμεναν 2.500 κάτοικοι. Σε κάθε περίπτωση, η επανάσταση έφερε το τελευταίο προσφυγικό ρεύμα που δέχτηκε η πόλη, μέρος του οποίου αποτέλεσε τον μόνιμο πληθυσμό της.

ΠΗΓΗ: ΑΛΙΚΗ ΦΑΚΟΥΡΑ – ΝΑΥΠΛΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΗ (Διπλωματική εργασία) Νοέμβριος 2006.

Περισσότερα θα δημοσιευθούν στο νέο τεύχος του ηλεκτρονικού περιοδικού μας, “Ο ΑΝΑΠΛΙΩΤΗΣ” που θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο.